7 ივნისს სომხეთში მიმდინარე საპარლამენტო არჩევნებში მხოლოდ ახალი პარლამენტი არ ირჩევა — ამ ქვეყანა ორ სრულიად განსხვავებულ გეოპოლიტიკურ ვექტორს შორის დგას: ან ახალ, სერიოზულ პერსპექტივებს გაუხსნის გზა დასავლეთისკენ, ან რუსეთის ორბიტაზე დარჩება. საქმე კი მარტივი არ არის — არსებობს რეალური საფრთხე, რომ ფაშინიანის სომხეთმა 2008 წლის საქართველოს ბედი გაიზიაროს.

პარალელი პირველი: 2018 წელს პრემიერ-მინისტრად არჩეული ნიკოლ ფაშინიანი, ქუჩის ტრიბუნიდან ემოციური სიტყვებით და დასავლეთთან ინტეგრაციის პლატფორმით, ოცი წლის წინანდელ სააკაშვილს ძალიან ჰგავს. ეს, ბუნებრივია, რუსეთს ძალიან აღიზიანებს.

პარალელი მეორე: ფაშინიანი 2020 წლის ყარაბაღის ომში სომხეთის ინტერესების დამარცხებაში მთავარ დამნაშავედ სწორედ რუსეთს ასახელებს — ქვეყანას, რომელმაც „სტრატეგიული პარტნიორობა” ჰქონდა გამოცხადებული. სომხეთ-თურქეთისა და სომხეთ-ირანის საზღვრიდან რუსეთის ეფ-ეს-ბეს სასაზღვრო ნაწილები უკვე გაყვანილია, ხოლო ზვარტნოცის აეროპორტიდანაც რუსი მესაზღვრეები მოხსნეს.

ჯერ ანგარიშგასაწევია გიუმრის 102-ე სამხედრო ბაზა. თუ ფაშინიანის მომხრეებმა 7 ივნისს დიდი უპირატესობით გაიმარჯვეს, ეს საკითხი მალე დღის წესრიგში დადგება — ევროკავშირსა და ნატოში გაწევრების მომსურნე სომხეთში რუსული სამხედრო ბაზა ევროპას სჭირდება. ანუ, მეორდება ოციოდე წლის მოვლენები, როდესაც 2006–2007 წლებში საქართველომ ბათუმის, ახალქალაქისა და ვაზიანის ბაზები ამ ქვეყნისგან გაყვანინა.

სომხეთის პრემიერ-მინისტრის ძირითადი კონკურენტები პრო-რუსული ძალები არიან, მათ შორის კრემლის რჩეული — დაპატიმრებული მილიარდერის სამველ კარაპეტიანის ალიანსი. ამ არჩევნებმა ვერ გამოარჩია მხოლოდ ახალი პარლამენტი — განსაზღვრა, თუ სომხეთი სად მიდის.