საქართველოს ნაკრებსა და რუმინეთს შორის სამეგობრო მატჩი (1:1) ჰგავდა „ერთა ლიგის” გენერალურ რეპეტიციას — ლიდერების გარეშე, მაგრამ ავტორი ჰყავდა გაუხსნელ კითხვებს.

რა გამოიკვეთა

ვილი სანიოლი საბოლოოდ დაადასტურა: 3-5-2 ტაქტიკაზე რჩება. კაშიას ცენტრალური მცველის პოზიციაზე შემცვლელად ილია ბერიაშვილი გამოჩნდა — ლოგიკური არჩევანი, თუმცა ლაშა დვალიც ამ კონტექსტში ივარაუდებოდა. ყველაფრის მიხედვით, დვალი ლუკა ლოჩოშვილის კონკურენტად, მარცხენა ცენტრალური მცველის პოზიციაზე დარჩება.

ახალგაზრდა ირაკლი ეგოიანი პოზიტიური სიახლეა: ბურთთან მუშაობა, სიტუაციის შეფასება, ინიციატივა — ყველაფერი ეტყობა. გიორგი კვერნაძეს ერთ ეპიზოდში კვარაცხელიასებური ფინტი გაუკეთებია, სტილი ახლოს არის.

რა დარჩა გაურკვეველი

ზურიკო დავითაშვილის ადგილი 3-5-2 სქემაში ვერ იძებნება. ბოლო მატჩში სანიოლი მის თამაშს ვერ კმაყოფილობდა — ეს ურთიერთობა სეზონამდე დასარეგულირებელია, იმიტომ რომ ამ ფეხბურთელის სხვა შემცვლელი არ გვყავს.

გიორგი მამარდაშვილის ფორმა შეაშფოთებს: ბარსელონაში ძალიან ბევრ შეცდომას უშვებს. ბაჰრეინთან (5 ივნისი) სავარაუდოდ ლუკა გუგეშაშვილი ვიხილავთ — და ეს კონკურენცია, ავტორის შეფასებით, სერიოზულ ხასიათს მიიღებს.

დასკვნა

ქართულ ნაკრებს რუმინეთის დონის გუნდთანაც კი მოძრაობასა და მრავალფეროვნებაში დეფიციტი ეტყობოდა. 3-5-2 სქემა ინდივიდუალური ნიჭის — კვარაცხელიასა და მიქაუტაძის — ექსპლოიტაციაზე დგას, სისტემური, კოლექტიური ფეხბურთი კი ჯერ კიდევ მოლოდინშია. სეპტემბრამდე კიდევ ერთი ტესტი (ბაჰრეინი) — „ევროპის ჩემპიონატზე მოსახვედრად!..”