„ambebi.ge”-სა და „პალიტრა ნიუსის” ერთობლივი პროექტის „სახალხო ინტერვიუს” სტუმარი იყო მეცნიერული მედიაპროექტების ავტორი, პროდიუსერი და წამყვანი ოლგა ბაბლუანი — ის „ბაბლუანების კინოს”, ოჯახისა და ქართული კინემატოგრაფიის გამომწვევ კითხვებზე ესაუბრა.

ბაბლუანების კინო — ადამიანის ადგილის ძიება

ოლგა ბაბლუანი ამ კინოს სოციალური დრამებით ახასიათებს: „ძირითადად სოციალური დრამებია — ცხოვრებაში თავის დამკვიდრება, საკუთარი ადგილის პოვნა, გადარჩენა. ამ ყველაფრის გვერდით — უდიდესი ჰუმანობა. ეს კაცების კინოა, სადაც ქალს ცოტა ადგილი უჭირავს, მაგრამ ასეა ცხოვრებაც.”

„უძინართა მზე” — ეპოქალური ფილმი

ოლგა იხსენებს, თუ როგორ ქმნიდა თემური ბაბლუანი „უძინართა მზეს” — ასამდე სვანეთიდან გადმოვიდა თბილისში, ცხოვრება ადვილი არ იყო. ძლიერი ხასიათი ჰქონდა — კონსტანტინე გამსახურდიასთანაც კი ამხნევებოდა: „ბატონო კონსტანტინე, ეს თქვენ უნდა წაიკითხოთ,” — ეუბნებოდა ჭაბუკი. ათი წელი მუშაობდა ფილმზე; 1984 წელს „ვერცხლის დათვი” მოიგო ბერლინის კინოფესტივალზე.

„ეს ფილმი ჩემი თაობის ლეიტმოტივი იყო. ინსტიტუტიდან მთელი ჯგუფებით ვიპარებოდით სანახავად”, — ამბობს ოლგა.

გელა ბაბლუანის „13”

ოლგამ „13”-შიც ითამაშა — გელა ბაბლუანის ფილმში. ამბობს, რომ ეს ყველაფერი, ოჯახური ტრავმები და ძალა ერთდროულად, ბაბლუანების კინოს განსაკუთრებული სიმძიმეა.

საბჭოთა ტრავმები

ოლგა ბაბლუანი ამბობს: „საბჭოთა მემკვიდრეობის ტრავმებს ახლა სერიოზულად ვიმკით — სწორედ ამიტომ ახალგაზრდა თაობას ჯერ კიდევ ბევრი აქვს საბრძოლი.”