საქართველოს ახალი პატრიარქის არჩევამდე ნიქოზისა და ცხინვალის მიტროპოლიტი ისაია ღია წერილს აქვეყნებს, რომელსაც მღვდელმთავრებს უგზავნის. წერილში იგი სახელმძღვანელო სიტყვებს ეძებს ეკლესიის განსაკუთრებულ მომენტში.

„ეს წერილი გაფართოებული კრების გამართვამდე მივწერე მეუფეებს. ვფიქრობდი, მღვდელმთავრებსაც ექნებოდათ მოკლე სიტყვის თქმის ვალდებულება. რადგანაც კრებაზე ამის შესაძლებლობა არ იქნება, ეს ტექსტი — უკვე დაწერილი რომ მაქვს — მაინც გამოგიგზავნოთ, მანამ სანამ ახალ პატრიარქს გამოვირჩევდეთ,” — წერს ისაია.

ეპისკოპოსი ხაზს უსვამს ისტორიული მომენტის სიმძიმეს: ქართველ ხალხს აქვს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა, ეკლესია კი ახლა ირჩევს ახალ სულიერ მამამთავარს. ამ ფაქტს ის წინაპართა მსხვერპლის პრიზმაში განიხილავს:

„ახლა კი აქ, ამ ტაძარში შევიკრიბეთ, რათა ავირჩიოთ ჩვენი სულიერი მამამთავარი. როგორი დიდი პასუხისმგებლობაა ეს, უპირველესად ჩვენი დიდი წინაპრების წინაშე!”

ვაჟა-ფშაველას სტრიქონებთან ერთად, ისაია იხმობს ილია ჭავჭავაძის ლექსს: „ვაჟკაც იგია, ვინც მართალს ეტყვის ქვეყანას მცდომსაო; ვინც არ შეუდრკა მრავალსა, ხშირად მართლისთვის მწყრომსაო”. სწორედ ასეთ სიმტკიცეს და მოკრძალებას უსურვებს ის მომავალ პატრიარქს.

პასუხისმგებლობის თემა წერილის ბოლომდე გასდევს. ისაია ასკვნის:

„პასუხისმგებლობის უდიდესი ტვირთი დაეკისრება ყოველ ჩვენგანს და, რაღა თქმა უნდა, უპირველესად ახალგამორჩეულ პატრიარქს — „თანასწორთა შორის უპირატესს”.”

წერილი ნიკოლოზ ბარათაშვილის „მერანის” სტრიქონებით სრულდება:

„ცუდად ხომ მაინც არ ჩაივლის ეს, განწირულის სულისკვეთება და გზა უვალი, შენგან თელილი, მერანო ჩემო, მაინც დარჩება.”

„დაე, ეს გზა იყოს აღსავსე ჭეშმარიტებით, სიყვარულითა და ჩვენი ქვეყნის უკეთესი მომავლის რწმენით,” — ამ სიტყვებით ასრულებს ისაია.