ტელეწამყვანი ლულუ კახიანი ქალიშვილის სიკვდილის მეშვიდე წელს ყველაფერს გამჟღავნებს — 2019 წლის 4 ივნისს, 15 წლის ლენო გვარჯალაძის ბოლო ღამეს. ლენოს სიკვდილის შემდეგ ოჯახმა მისი დღიური იპოვა; სათაური ეწერა: „40 დღე ჩემს წასვლამდე.”

„7 წელია, ჩემი ლენო არ მინახავს, არც ჩავხუტებივარ, არც მისი ხმა გამიგია. მენატრები, შვილო… მიყვარხარ, ლენო,” — ეს სოციალურ ქსელში გამოქვეყნებული სტატუსია, რომელიც კახიანმა 4 ივნისს, გარდაცვალების შვიდი წლისთავზე, დაწერა.

ლენო ბრწყინვალე, ინტელექტუალური გოგო იყო — ახმოვანი, კონტაქტური, ასაკს გაცდენილი სიბრძნით. ქიმია არ სურდა, მაგრამ ინგლისური და რუსული კარგად იცოდა. სკოლის გამოცდებამდე 10 წუთით ადრე გადაავლებდა თვალს მასალას, ათიანს მიიღებდა. ხატვა უყვარდა; ოჯახმა მოგვიანებით „Leno Art” ბრენდი შექმნა — მისი ნახატებით.

2019 წლის აპრილში ლენოს ახლო მეგობარი ნიკა ავარიაში ადგილზე გარდაიცვალა; ბექა კომაში ჩავარდა. მაისის დასაწყისში ბექაც გარდაიცვალა. ამ ტრაგედიამ ლენო ღრმა დეპრესიაში ჩააგდო. კახიანი ამბობს, რომ სტამბოლშიც წაიყვანა — გარემოს შეცვლა ვეცადე-თქო — მაგრამ ლენო იქაც ჩაკეტილი და მოწყენილი იყო.

„სწორედ მაშინ დაუწყია იმ დღიურის წერა, რომელიც მისი წასვლის შემდეგ აღმოვაჩინეთ. დღიურს ერქვა — „40 დღე ჩემს წასვლამდე” — ბექას გარდაცვალებიდან ჰქონდა ათვლილი,” — ყვება კახიანი.

დღიურის ჩანაწერებში ჩანდა მძიმე დეპრესიული ფონი, თუმცა გამონათებებიც იყო: კინოში მარველის ფილმი უხაროდა; ბათუმში ვიღაც ბიჭი გაიცნო და დღიურში წერდა — „გადავიფიქრე”-ო.

3 ივნისს, ბათუმიდან დაბრუნების საღამოს, სახლში სერიოზული კამათი მოხდა ლენოსა და მამამისსს, გიორგი გვარჯალაძეს, შორის — სკოლის გაცდენებისა და ტელეფონის გამო. კამათი გამწვავდა, მამამ ხელი გაარტყა. „ვფიქრობ, ამან უდიდესი გავლენა მოახდინა,” — ამბობს ლულუ.

მას შემდეგ, რაც გვარჯალაძე სტუდიაში წავიდა, ლულუ ლენოს დიდხანს ელაპარაკა. „ვუთხარი: ძალიან მიყვარხარ, გულში წყენა ნუ ჩაიდებ, ყველაფერი დალაგდება. ასე დავემშვიდობე.” ლულუ დაწვა — და ლენო ცოცხალი აღარ ნახა.

„ლენო სულ ამბობდა — ყველა ჩემი მეგობარი კვდება, მეც აღარ მინდა სიცოცხლე,” — ყვება დედა. „მიუხედავად ამისა, ასეთ დასასრულს არ ველოდი. ვიმედოვნებდი, რომ ძლიერი აღმოჩნდებოდა.”

ლენოს ფსიქოლოგებთანაც ჰქონდა სიარული. სკოლის მანდატურს მისი ხელების თვითთავდასხმა შეუმჩნევია და ოჯახს შეატყობინა. ლენო ზოგ ფსიქოლოგს ელაპარაკებოდა, ზოგს — არა.

„რჩევის მიცემა ძალიან რთულია,” — ამბობს კახიანი. „მოზარდებს ვურჩევ: მაქსიმალურად გახსნილები იყვნენ — მშობლებთან, ბებიასთან, ბიძასთან, ვინმე ახლობელ უფროსთან, ვისაც ენდობიან. და ნამდვილად სცადონ ფსიქოლოგთან სიარული — ფსიქოლოგი ნეიტრალური ადამიანია, ვალდებულია მოუსმინოს და სწორი მიმართულება მოგცეს. არავითარ შემთხვევაში ნუ დათმობენ საკუთარ თავს და სიცოცხლეს.”