სულ ცოტა ხნის წინ ბათუმში დიდი წარმატებით ჩატარდა საქართველოს ახალგაზრდული ოლმპიური ფესტივალი. ამით ქართული სპორტის ისტორიაში ახალი თავი გადაიშალა - ეს ღონისძიება პირველად გაიმართა ანუ ისტორიულია. შეჯიბრება, რომელიც საპილოტედ ტარდებოდა, იმდენად წარმატებული, ორგანიზებული და მოწესრიგებული გამოდგა, ბარე ბევრ მსოფლოს დონის შეჯიბრებას ჩამოიტოვებდა, ხოლო გახსნის უბადლო ცერემონიალი ნამდვილად მსოფლიო დონისა გამოდგა. ისეთი, ნებისმიერ დიდ შეჯიბრებას რომ დაამშვენებდა.

ახალგაზრდული ფესტივალის იდეის ავტორიც და ორგანიზატორიც საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტია, რომელმაც ამით ქართულ სპორტში ახალი თავი გადაშალა და თამასა ძალიან მაღალზე ასწია. მერე რა, რომ ეს ღონისძიება ჭაბუკებში ტარდებოდა და არა - უფროსებში.

აქამდე მსგავსი ტიპისა თუ მასშტაბის ღონისძიება, როცა ერთდროულად ტარდებოდა შეჯიბრებები სპორტის 17 სახეობაში და მონაწილებდა ქვეყნის უკლებლივ ყველა, 12-ვე რეგიონი, საქართველოში ჯერ არ გამართულა.

სხვა თუ არაფერი, არა მარტო სეოკ-მა, ზოგადად, ქვეყანამ თავი მასპინძლობაში ხომ მაინც გამოსცადა და ეს რთული ამოცანა წარმატებით ჩააბარა. გახსნის ცერემონიალმა კი, ქვეყანაში გამეფებული და უკვე ქრონიკულად ქცეული წარუმატებლობის ფონზე (რაც “დაკარგული თაობის” სინდრომს იწვევს) დაამტკიცა, რომ ჩვენც შეგვიძლია “მსოფლიოს ბრენდის” სტანდარტების პროდუქციის წარმატება, ძალიან წარმატებული პროექტების შექმნა…

გთავაზობთ ინტერვიუს ამ ფესტივალის სორგანიზაციო კომიტეტის თავმჯდომარესთან, სეოკ-ის პირველ ვიცე-პრეზიდენტ ელგუჯა ბერიშვილთან, რომლიდანაც, ვფიქრობ, ბევრ საინტერესოს შეიტყობთ… თუნდაც იმავე გახსნის ცერემონიალზე.

• იმის მიუხედავად, რომ ჩართული იყავით ფესტივალისთვის მზადების ყველა ეტაპზე, მაინც საინტერესოა, ელოდით, რომ თავად ღონისძიებაც და განსაკუთრებით - გახსნის ცერემონიალი ასე მასშტაბური, ასე გრანდიოზული გამოვიდოდა?

• იმის მიუხედავად, რომ გახსნა-დახურვის ცერემონიალებში, ზოგადად - ფესტივალის მომზადებაში ყველამ ერთად სერიოზული მუშაობა გავწიეთ თვეების განმავლობაში, ბუნებრივია, ყოველთვის გაქვს განცდა იმისი, რომ, შეიძლება ყველაფერი ისე არ წავიდეს, როგორც ჩაფიქრებული გაქვს, როგორც გეგმავდი.

სწორედ ამიტომ მქონდა ერთგვარი განცდა, რა იქნება და როგორ… თუმცა, საბედნიეროდ, ჩემი აზრით და ეს მხოლოდ ჩემი აზრი არაა - ამაზე გამოხმაურებებიც მეტყველებს, ყველაფერი ძალიან მაღალ დონეზე ჩატარდა. მე მოვისმინე ძალიან პოზიტიური შეფასებები, რომელიც ამ გახსნის ცერემონიალს მოჰყვა, რაც ყველას გვახარებს. მათ შორის, ალბათ, უპირველესად - მე, ვინც ამ ყველაფერს სათავეში ედგა ბოლო თვეების განმავლობაში.

• გახსნის ცერემონიალი იმდენად გამორჩეული გამოდგა, ნებისმიერ დიდ შეჯიბრებას დაამშვენებდა…

• თავიდან ასე არ იყო ჩაფიქრებული, ეს სამუშაო პროცესში გაირკვა. ჩვენ რამდენიმე ვერსიას განვიხილავდით - ბულვარი, ჩოგბურთის კორტები, მუხრან ვახტანგაძის სახელობის სპორტის სასახლე, “ბლექსი-არენა”… თუმცა “ბლექსი-არენა” ტექნიკური პრობლემების გამო გამოირიცხა. ასევე - ვახტანგაძის სახელობის სასახლეც, სადაც წვიმის დროს სერიოზული პრობლემებია.

ამის შემდეგ გადავედით სტადიონზე, თუმცა აქაც ამინდზე ვიყავით დამოკიდებული. ის გადახურულია - მაყურებელთა ნაწილი და მეტ-ნაკლებად დაცულია. სამაგიეროდ, იქ დიდი სივრცეა, რამაც დამატებითი რესურსი მოითხოვა ბოლომდე ასათვისებლად. როცა გახსნის ცერემონიალისთვის სტადიონს ირჩევ, სულ სხვა მოთხოვნები ჩნდება - არა მარტო ფინანსური, მატერიალური, ტექნიკური…

ცხადია, იმხელა სივრცეში 50-100 მოცეკვავე ისე ვერ გამოჩნდებოდა… ამიტომ ბევრი დრო და რესურსი დავხარჯეთ, რისთვისაც (და არა მარტო ამის გამო) მინდა, დიდი მადლობა ვუთხრა იმ ხალხს, ვინც ჩართული იყო ამ საქმეში. ასევე - ბათუმის მერიას, აჭარის მთავრობას. ასევე - საქართველოს უმაღლეს ხელისუფლებას, საქართველოს სპორტის სამინისტროს. ბუნებრივია, საორგანიზაციო კომიტეტს, საქართველოს ეროვნულ ოლიმპიურ კომიტეტს და მის პრეზიდენტ ლერი ხაბელოვს.

მან შარშან, აღმასკომის სხდომაზე გამოაცხადა, რომ ყველა შემთხვევაში, გვექნება თუ არა დამატებითი რესურსები, აუცილებლად ჩავატარებთ და თან მაღალ დონეზე ამ ფესტივალსო. საბედნიეროდ, ეს ამოცანა შევასრულეთ. ამისთვს დიდი მადლობას ვუხდი ჩვენს პარტნიორებს, სპონსორებს, რომლებმაც დაინახეს ამ ღონისძიების საჭიროება და გვერდში დაგვიდგნენ.

სხვათა შორის, აჭარის მხარემ ეს სტადიონი უფასოდ დაგვითმო, რაც არაა უბრალო საქმე. ასევე ხაზი მინდა გავუსვა, რომ გახსნიდან დღემდე იმ სტადიონზე ფეხბურთისა და რაგბის გარდა, არაფერი არ ჩატარებულა. ის საფეხბურთო სივრცე არ გამოყენებულა სპორტის არც ერთი სხვა სახეობისთვის. მით უფრო - ასეთი მასობრივი სცენებისთვის, რასაც გახსნის ცერემონიალი შეიცავდა.

ბუნებრივია, იყო ეჭვები, იყო კითხვები, ხომ არ დააზიანებდა ეს ყველაფერი სტადიონის საფარს. არადა, დაგვეთანხმებით, სტადიონზე ყველაფერი მნიშვნელოვანია - ტრიბუნებიც, გასახდელებიც თუ სხვა სივრცეები, მაგრამ მთავარი სიმდიდრე მაინც მინდორია. ბუნებრივია, ჩვენს ინტერესებშიც შედიოდა, ის რომ არ დაზიანებულიყო, და მის დასაზღვევად მაქსიმუმი გავაკეთეთ, დამატებითი ხარჯებიც კი გავიღეთ.

საბოლოოდ, ასეც დამთავრდა ყველაფერი, რაშიც ამინდმაც შეგვიწყო ხელი. გახსნის დღეს, 2 ივნისს დილით კოკისპირულად წვიმდა, მაგრამ მერე გამოიდარა და მთელი ფესტივალის განმავლობაში ძალიან კარგი ამინდი იყო.

• გახსნის ცერემონიალის რეჟისორზე აუცილებლად უნდა გკითხოთ…

• მთავარი რეჟისორი ზაზა სიხარულიძე და მისი გუნდი მართლაც აუცილებლად უნდა ვახსენოთ, რომლებმაც, ყოველგვარი გადაჭარბების გარეშე ვიტყვი, მაქსიმალური შედეგი დადეს. არაა ადვილი, ამდენი ბავშვი, ამდენი ქორეოგრაფიული ჯგუფი სხვადასხვა რეგიონიდან ჩამოიყვანო ბათუმში.

კი, ამაში ჩართული იყო საორგანიზაციო კომიტეტიც, ეს ყველაფერი კი გაერთიანდა ერთ დიდ ხორუმში, რომელმაც, როგორც მე ვხვდები, განსაკუთრებული ემოციური მუხტი შემოიტანა მთელ ამ გახსნის ცერემონიალში.

• ფესტივალის ერთგვარ უვერტიურადაც იქცა - მთელი ღონისძიება ასეთივე აღმატებულ ხარისხში წარიმართა, თითქოს ის მუხტი გადაეცა და ბოლომდე გაჰყვა ყველას…

• კი, რადგან ეს სტრატეგიულად სწორი გადაწყვეტილება აღმოჩნდა. იქნებ, ვიღაცამ თქვას, რა საჭირო იყო ესო, მაგრამ ჩვენი ამოცანა გახლდათ, ამ ბავშვებისთვის ზეიმი გვეჩუქებინა. თან, გაგეცინებათ, ეს იმდენად მიზერული თანხებით გაკეთდა - არა მარტო გახსნის ცერემონალია, მთლიანად - ფესტივალი. თანხას ეხლა აქ არ დავასახელებ, მაგრამ თუ ვინმე დაინტერესდება, შეუძლია, მომმართოს და ვაჩვენებ.

როგორც გითხარით, გვინდოდა, რომ ამ ფესტივალში მონაწილე ახალგაზრდების, სპორტსმენების, მასში ჩართული ადამიანებისთვის შეგვექმნა განცდა, რომ ესაა განსაკუთრებული შეჯიბრება, რომელიც ტარდება ოლიმპიური ქოლგის ქვეშ - ფესტივალის ერთ-ერთი მთავარი ატრიბუტი ხომ 5 რგოლი იყო, შესაბამისი სიმბოლიკები გამოისახა მედალზეც ანუ ეს მომენტი ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. ყველა შეხვედრაზე, რომელსაც აქ ვატარებდით, თბილისში ან ბათუმში ჩავდიოდით, ამას ხაზს ვუსვამდით.

აქვე ისიც მინდა ვთქვა, რომ ძალიან კარგად იმუშავა ბათუმის ოფისმა ისევე, როგორც - თბილისისამ. თან, ძალიან მოკლე დროში. საორგანიზაციო კომიტეტი, როგორც იურიდიული ერთეული, დაფუძნდა 16 მარტს, ფესტივალის დაწყებამდე დაახლოებით ორთვენახევრით ადრე. ეს ძალიან ცოტა დროა. ალბათ, მინიმუმ, ერთი წელიწადი მაინც, და ალბათ, ეს დროც არ იქნებოდა საკმარისი იმისთვის, რომ შედეგი დაგვედო, მაგრამ ყოველგვარი გადაჭარბების გარეშე, გული და სული ჩავდეთ ამაში, რამდენიმე ადამიანმა გააკეთა რამდენიმე ათეული კაცის საქმე და თან გააკეთა ძალიან მაღალ დონეზე.

ეს ყველაფერი კარგად გამოჩნდა გახსნის ცერემონიალზეც, ასევე - დაჯილდოების ცერემონიებზეც, სადაც მედლების 220-მდე კომპლექტი გათამაშდა. თან, დაჯილდოება ჩატარდა საზეიმო ატმოსფეროში, მედლებიც მაღალი ხარისხის იყო, თვითონ ბათუმიც ბანერებით იყო მორთული, რაც ისეთი თვალშისაცემი ამბავი გახლდათ, რომ ვინც არ იცოდა, ყველა კითხულობდა, რა ხდებაო და ყველა ხვდებოდა, რომ რაღაც მნიშვნელოვანი ამბავი ხდებოდა ამ ქალაქში.

ასევე მნიშვნელოვანი იყო ამ ყველაფრის გაშუქება - სახეობების უმეტესობა გადაიცემოდა პირდაპირ ეთერში, აქტიურად შუქდებოდა სოცმედიაშიც. ამისთვის სპეციალური ჯგუფიც დავიქირავეთ, რომელმაც ძალიან მაღალ დონეზე იმუშავა.

• რეჟისორისა და მისი გუნდის სასახელოდ ისიც უნდა ითქვას, რომ ბევრ რამეში ჩანდა მათი ნაფიქრი, ნააზრევი და ეს არ იყო მხოლოდ გარეგნულ ეფექტებზე დაფუძნებული შოუ. ძალიან კარგად წარმოაჩინეს 12-ვე რეგიონი, მათი კულტურა, ისტორია, ეთნოგრაფია…

• როგორც იცით, ეს იყო რეგიონების შეჯიბრება - ფესტივალის იდეა ეს იყო, რაც ძალზე მნიშვნელოვანია ამ ღონისძიებაზე საუბრისას. მოგეხსენებათ, ასეთი შეჯიბრება საქართველოში არ ჩატარებულა, ესაა პირველი მცდელობა. ჩვენ ვამბობდით, რომ ესაა საპილოტე შეჯიბრება, თუმცა სახეობებისა თუ მონაწილეთა რაოდენობებით და იმ ყველაფრით, რაც ამ ფესტივალს ახლდა გახსნა-დახურვის ცერემონიალების ჩათვლით, შექმნა იმის განცდა, რომ საპილოტე კი არა, ეს იყო ბრწყინვალე, სრულყოფილი შეჯიბრება თავისი ყველა ატრიბუტიკით.

რეჟისორიც თავიდანვე ჩაწვდა ფესტივალის არსს, რომ ესაა საქართველო და ესაა ჩვენი შეჯიბრება, ჩვენ ბავშვების, ჩვენი ახალგაზრდების, ჩვენი სპორტის მომავალი, რომელიც ჩამოვა ბათუმში, სადაც მთელი საქართველო შეიკრიბება. სწორედ ეს იყო ჩვენი ამოსავალი წერტილი, რაზეც ვსაუბრობდით რეჟისორთან, ვისთანაც არაერთი შეხვედრა გვქონდა და ხშირად გვიწევდა ბათუმში ჩასვლა.

აქტიურად იყო ჩართული ბათუმის ვიცე-მერი სოფო ხალვაში, ვინც დამაგვირგვინებელი აკორდით - საქართველოს ჰიმნით დაასრულა გახსნის ცერემონიალი და, სხვათა შორის, სწორედ მისი იდეა იყო ზაზა სიხარულიძის ჩართვა - მან წამოაყენა მისი კანდიდატურა. ჩვენც დავეთანხმეთ და, როგორც შემდგომ გამოჩნდა, ეს იყო აბსოლუტურად სწორი გადაწყვეტილება. დაახლოებით 20 ადამიანი, რომლებიც ამ ორთვენახევრის განმავლობაში ძალიან აქტიურად მუშაობდნენ - ჩადიოდნენ რეგიონებში და ადგილზე გადიოდნენ რეპეტიციებს, მერე ბათუმში ჩამოიყვანეს ისინი 3-4 დღით ადრე და სტადიონის გარეთ ატარებდნენ რეპეტიციებს - ცხადია, არაა ეს ადვილი. გახსნის ცერემონიალში მონაწილეობდა სხვადასხვა რეგიონის 7 ანსამბლი, თავად ფესტივალში კი 1100 ბავშვი გამოდიოდა…

თვითონ სტადიონზეც კარგად იყო წარმოჩენილი ქვეყნის კუთხეები, საქართველოს რუკის კონტურების გამოსახვა კი ჩემი იდეა იყო, რაზეც მაშინვე დამეთანხმა რეჟისორი.

• თამამად შეიძლება ითქვას, რომ მთავარი იდეა შეასრულეთ - ზეიმი შექმენით. როგორც ევროპის ახალგაზრდულ ფესტივალებზე მინახავს, ზუსტად ისეთი საზეიმო განწყობა იყო ბათუმშიც ჩვენს ახალგაზრდებში.

• ეს კარგად ჩანდა ადგილზე ნანახი რეაქციებიდან, რაც გაგრძელდა ინტერნეტ-სივრცეშიც თუ ნებისმიერ პლატფორმაზე. მას მერე უამრავი შეხვედრა გაიმართა გამარჯვებულებთან. მაგალითად, თბილისის მერიამ საჭიროდ ჩათვალა, რომ გამარჯვებულებთან მოეწყო ცალკე შეხვედრა, ასევე გააკეთეს რეგიონებუის უმეტესობამაც - შეხვდნენ და მიესალმნენ ცალკეულ სპორტსმენებს მუნიციპალიტეტებისა თუ რეგიონების ხელმძღვანელებიც.

ეს ყველაფერი ხაზს უსვამს ამ შეჯიბრების მნიშვნელობას - რომ ეს არაა ჩვეულებრივი, რიგითი სპორტული ღონისძიება. საქართველოში ცალკეულ სახეობებში ფინალური შეჯიბრებები კი ტარდება ამ ასაკობრივ ჯგუფებში, მაგრამ ყველამ დაინახა და იგრძნო, რომ ეს არ იყო ჩვეულებრივი რიგითი ამბავი თუნდაც იმ ელემენტების გათვალისწინებით, რაზეც უკვე ვისაუბრეთ - საცხოვრებელი პირობები, კვება, ტრანსპორტი, უსაფრთხოება, სამედიცინო უზრუნველყოფა თუ სხვა…

ჩვენი მთავარი საფიქრალი ის იყო, რომ ეს ყველაფერი კარგად ჩატარებულიყო და ბავშვები არ დაშავებულიყვნენ. იქ არის ზღვა და ბევრი იქნებ სულაც პირველად ჩავიდა ბათუმში… ეს ყველაფერი ჩვენს მუდმივად ტონუსშიი გვა,ყოფებდა და მოდუნების საშუალებას არ გვაძლევდა, რათა სულ მობილიზებულები ვყოფილიყავით. მართლაც, ბოლომდე ასე ზამბარასავით დაჭიმულები ვიყავით.

• თუმცა ზეიმი შედგა, ეს სპორტსმენებთან ერთად სტიმულს მისცემდა რეგიონებსაც. ამით თქვენი კიდევ ერთი მიზანი ასრულდა - სპორტული ცხოვრების გამოცოცხლება რეგიონებში.

• მეც მგონია, რომ ამ მიზანსაც მივაღწიეთ. მართლაც გადავდგით მნიშვნელოვანი ადგილი იმისკენ, რომ რეგიონებმა დაინახონ თავისი ადგილი და როლი ქართულ სპორტულ სივრცეში. თან, მართალია, ყველა მედალოსანმა მიიღო ეს ლამაზი მედალი, მაგრამ მთავარი ჯილდოები მაინც განაწილდა რეგიონებს შორის გუნდურ ჩათვლაში.

სხვათა შორის, ქულათა დათვლის სისტემა რთული ამბავი იყო. როცა ევროპაში ტარდება ოლიმპიური ფესტივალები, იქ ყველაფერი გათვლილია ანიდან ჰაემდე, რა ნაბიჯი უნდა გადადგან. ჩვენთან კი პირველი იყო, რაც ყოველთვის რთულია. ჩვენთვის ეს რთული იყო, ასეთ მოკლე დროში ეს ყველაფერი დაგველაგებინა და დებულება შეგვექმნა, მაგრამ თან გაცილებით რთული აღმოჩნდა, რეგიონები ჩაგვერთო ამ ყველაფერში და მონაწილენი გამხდარიყვნენ ფესტივალის მზადებისა. თავიდან ეს ცოტა გაუჭირდათ, რაც ლოგიკურია, რადგან მათთვისაც პირველი იყო, თუმცა მაინც გამოგვყვნენ. ასევე უნდა ვთქვათ ფედერაციების ჩართულობასა და მათ განსაკუთრებულ როლზე, რადგან ბოლომდე იგრძნეს პასუხისმგებლობა. ჩვენ მოვამზადეთ ბაზები, დავაფინანსეთ ეს ყველაფერი, თუმცა შეჯიბრებები ჩაატარეს ფედერაციებმა თავიანთი წესებით და პირობებით. ძალიან კარგია მათი ასეთი აქტიურობა, ჩართულობა და პასუხისმგებლობა ამ პროცესში, რამაც საბოლოოდ განაპირობა ის, რომ, მთლიანობაში, ასეთი მასშტაბური და დადებითი სურათი მივიღეთ.

• ფაქტია, რომ ამ ფესტივალით სეოკ-მა თამასა ძალიან მაღალზე ასწია… რა შეიძლება გახდეს ის ახალი ზღვარი, რომ ეს თამასა კიდევ უფრო მეტად ასწიოთ? ხომ არ გახდება ეს ანალოგიური თამაშების ჩატარება უფროსებში, რისი ნატვრაც ბევრისგან გავიგე ფესტივალის მიმდინარეობისას?

• ბუნებრივია, ლოგიკურად ჩნდება კითხვა, როგორი იქნება ამ ფესტივალის მომავალი. შეიძლება, კერძო საუბრები გვქონია ამაზე, თუმცა ეს ჯერ არ ყოფილა დისკუსიის საგანი. მთავარია, ის ჩატარდა და ყველამ დაინახა მისი მნიშვნელობა; მათ შორის - იმათაც, ვისაც, შეიძლებოდა, არ სჯეროდა და არ გულშემატკივრობდა.

ამ ადამიანებმა თუ ორგანიზაციებმა დაინახეს, რომ ეს საჭიროა, მნიშვნელოვანია, აუცილებელია. ჯერ ისიც კი უნდა გავარკვიოთ, რამდენ წელიწადში ერთხელ უნდა გაიმართოს ეს ფესტივალი. უახლოეს მომავალში აღმასკომის სხდომაზე ვიმსჯელებთ ამაზე, სადაც ანგარიში უნდა წარვადგინო.

მთავარი შეფასება დეკემბერში, სეოკ-ის სესიაზე გაკეთდება, სადაც ყველა ადამიანს, ვინც ამ საქმეში წვლილი შეიტანა, თუნდაც ერთი აგური დადო, პატივს მივაგებთ. უმეტესობას თბილისში მოვიწვევთ და ჩვენს დიპლომებს, სპეციალურ პრიზებს გადავცემთ. არავინ არ უნდა დარჩეს ყურადღების მიღმა - ჩვენი მიდგომა ასეთია.

­- ანუ უფროსებში მსგავსი ღონისძიების ჩატარებაზე ჯერ არაა საუბარი…

• ჯერ არაა, თუმცა ამაზე კი გვისაუბრია. ეხლა, როცა ეს ახალგაზრდული ფესტივალი დასრულდა, ლოგიკურად უფროსების თემაზეც იქნება საუბარი. ალბათ, ამაზე სამინისტროც ფიქრობს, რომელიც, ჩემი აზრით, აქტიურად უნდა ჩაერთოს ამაში და ჩაერთვება კიდეც. ყოველ შემთხვევაში, უფროსებში რეგიონული შეჯიბრების თემა მომწიფებულია, რასაც ხელი ამ ახალგაზრდულმა ოლიმპიურმა ფესტივალმა შეუწყო.

• ისევ ახალგაზრდულ ფესტივალს დავუბრუნდეთ… ამ გამოცდილებიდან გამომდინარე, სამომავლოდ რის შეცვლას ისურვებდით?

• უპირველესად, საორგანიზაციო კომიტეტი უნდა დაკომპლექტდეს გაცილებით უფრო ადრე. საუბარია იმაზე, რომ ეს არასამთავრობო ორგანიზაცია - საორგანიზაციო კომიტეტი აღარ დაიხუროს, არ გაუქმდეს იურიდიულად და მან გააგრძელოს მუშაობა. ეს ყველაფერი გაირკვევა მიმდინარე წლის განმავლობაში. ამაზე საუბარი აღმასკომიის სხდომაზე დაიწყება და, შეიძლება, იქვე რაღაც გადაწყვეტილებაც მივიღოთ, რასაც მერე სესიამ უნდა უყაროს კენჭი.

თუმცა, მგონია, რომ ასეთი წარმატებული ფესტივალის შემდეგ კითხვის ნიშნები იმაზე, გვჭირდება თუ არა, ჩავატაროთ თუ არა, საბოლოოდ მოიხსნა. აქ საუბარი უფრო იმაზე იქნება, სად ჩავატართ მომდევნო ფესტივალი, ვინ იქნება მასპინძელი, ვინ აიღებს პასუხისმგებლობას ამაზე.

• და ვინ იქნება, სად ჩატარდება მეორე ფესტივალი, ამაზე საუბარი დღეს თუ შეიძლება? რეგიონი მაინც თუ არის შეგულებული?

• რაღაც პატარა საუბრები კი იყო, მაგრამ ჯერ კონკრეტულად არაფრის თქმა არ შემიძლია. თუმცა ეს საკითხი აუცილებლად დადგება დღის წესრიგში, როგორც კი გაირკვევა მეორე ფესტივალის ჩატარების ვადები. მასპინძლობისთვის მარტო სურვილი არ კმარა - საჭროა ბაზები, ფინანსები და ბევრი რამ. მით უფრო, შეიძლება, თამაშების პროგრამა გაიზარდოს კიდეც ანუ დაემატოს სახეობები - მათი გაზრდა ან გამოკლება ჩვეულებრივი ამბავია და დიდ ოლიმპიადებზეც ასე ხდება. ახალგაზრდულ ფესტივალებზე - მით უფრო.

• თუმცა რაც მე ამ ფესტივალზე დავინახე ინტერესი, ამოკლებაზე უფრო მეტად დამატებას ველოდები. როგორ ფიქრობთ, რომელი სახეობები შეიძლება დაემატოს ამ 17-ს, რომლებში ხედავთ საამისო პერსპექტივას?

• შეიძლება, რამდენიმე დაემატოს. ვთქვათ, გაiზარდოს 25-მდე, რაც მაქსიმუმი იქნება… თუმცა, პირველი ფესტივალისთვის 17 სახეობა იყო ძალიან დიდი ტვირთი იმ მცირე რესურსების და დროის მცირე პერიოდის გათვალისწინებით. ახლა სტარტი გვიან ავიღეთ, რასაც თავისი მიზეზები ჰქონდა, მაგრამ მთავარია, რომ ეს პროექტი შედგა, კარგი შეფასებები აქვს და განვითარების პერსპექტივაც გააჩნია.