„ყველა ქალაქში გარბის და სოფელში ცხოვრების გადაწყვეტილებას ვინანებს” — ამ სიტყვებს ეკა ილურიძე ციტირებს მათ სოციალურ გვერდზე შემოსული შეტყობინებებიდან. ეკა და მისი მეუღლე პეტრე კი ჯიუტად პასუხობენ: ბევ­რისთვის გახდნენ მოტივაცია, ვინც ანებებს კომფორტულ ქალაქურ ყოფას — სოფელს.

თბილისიდან, ქობულეთიდან — ოკამამდე

ეკა თბილისში გაიზარდა, პეტრე — ქობულეთში. შეხვდნენ გურიაში 2020 წლის ახალ წელს. 2023 წელს იქორწინეს; ქორწინების შემდეგ გახსნეს „დრაივ კაფე” თბილისში, სადაც ორივე ერთად მუშაობდა. ორი წლის შემდეგ გააცნობიერეს, რომ „კიდევ უფრო მეტი სჭირდებათ” — კაფეს რიტმი არ ტოვებდა სივრცეს პირადი ცხოვრებისთვის.

ექვსი თვე პოლონეთში

გადაწყვიტეს: სასტარტო კაპიტალის მოსაგროვებლად გაემგზავრებოდნენ. პეტრე ბიძასთან იმუშავა, ეკამ სხვა სამსახური მოიძია. ცხოვრობდნენ ქალაქგარეთ, პატარა სოფელში — 20-წუთიანი მანქანის სავალი სამსახურამდე. „ის, რომ სამსახურიდან დაბრუნებულებს სუფთა ჰაერი გვქონდა, სტრესს გვიმსუბუქებდა. პატარა ეზოში ყვავილები ჩავრგეთ, ბოსტნეული მოვიყვანეთ — ეს ჩემთვის თერაპია იყო,” — ამბობს ეკა. სწორედ პოლონეთის პატარა სოფლელ­ მა ყოფამ გადაახედა პრიორიტეტებს: გადაწყვიტეს, თბილისში კი არ დაბრუნებულიყვნენ, არამედ სოფელ ოკამში — ეკას მამაპაპის სახლში.

პირველი დღე სოფელში

„პირველი დღე ყველაზე რთული იყო. შემოვედით უცხოვრებელ სახლში — არაფერს ჰქონდა თავისი ადგილი. ერთი წუთით შეუძლებელი მომეჩვენა აქ ცხოვრება. დილით ადრე ავდექი და ტირილი დავიწყე — ვინანე, რომ სოფელში ჩამოვედი.” პეტრემ გაგებით მოეკიდა, ხელი შეუწყო. მეორე დღიდან წყვილმა გეგმა შეადგინა, პირველ რიგში — სამზარეულო და აბანო მოაწესრიგეს.

ახლა

სოფელი ოკამი კასპის რაიონშია — თბილისიდან 20-25 წუთის სავალზე. „ამ ახლობლობამ გადაწყვეტინებინა,” — აღიარებს ეკა. დღეს გაშენებული აქვთ მარწყვი, ბოსტნეული, მწვანილი; ჩადეს ხეხილი. შემოდგომისთვის გეგმავენ ვაზის გაშენებას — ოკამი ლო­კა­ლურად ცნო­ბი­ლია ვაზის ჯი­შე­ბი­თა და ღვი­ნით. სახლის სრული გარემონტება — მათივე ხელით — ჯერ კიდევ გრძელდება. მომავლისთვის დაგეგმეს სოფ­ლის­ ტუ­რიზ­მი.

სოციალური მედიის ბლოგი მათ პატარა სპონსორებიც მოუტანა. „გვინდა, ბევ­რის­თვის გავ­ხდეთ მო­ტი­ვა­ცია, ვინც ანებებს ქალაქს და სოფ­ელ­ს ირ­ჩევს. ბევ­რ სახლს ახა­ლი სი­ცო­ცხლე სჭიდება.”