29–30 მაისის ღამე. მთავრობის კანცელარიის წინ რამდენიმე ადამიანი ღამის გასათევად ემზადება. 40 დღეა აქ არიან — ითხოვენ წამალს შვილებისთვის, რომლებიც დიუშენის სინდრომით დაიბადნენ.

კანცელარიის წინ გაშლილ სივრცეში ქარი უჩერებლად ქრის. მშობლებმა ორ ხეს პლედი გაადეს, მაგრამ ქარი ამ ნაჭერსაც ატანს. კარვის დადგმა არ შეუშვეს. „პუფების ომიც” გამოიარეს — პოლიციამ ჯერ ნება არ მისცა, პუფები მოეტანათ. მერე ვიღაცამ, სავარაუდოდ სახალხო დამცველის სამსახურიდან, თხელი პლედები მოაწოდა.

დიუშენის სინდრომი ბავშვს ჯერ სიარულს ართმევს, შემდეგ სხვა სასიცოცხლო ფუნქციებს. ბოლოს სუნთქვაც ვეღარ ხერხდება. საქართველოში ამ დაავადების დიაგნოზი დასმული ასამდე ადამიანს — უმეტეს შემთხვევაში ბავშვებს — აქვს. ევროპაში და ამერიკაში ამ სინდრომის სამკურნალო მედიკამენტები არსებობს, რომლებიც დაავადების პროგრესს ანელებს. „ქართული ოცნების” მთავრობა ამ წამლების შემოტანაზე უარზეა — ამბობს, რომ მათ არ ენდობა.

ბორჯომიდან ჩამოსული ლიკა ლაზიშვილი ღამის გასათევად ცვლის სხვებს. დილით მარშრუტკა ბორჯომში ელოდება. იქ სამი ვაჟი ჰყავს. უფროსი, გიგი, 17 წლისაა, ამ წელს სკოლა დაამთავრა და ბოლო ზარზე ეტლით მიიყვანეს. ეტლში შარშან ჩაჯდა. „ვატყობდი, რომ ბავშვს რაღაც აწუხებდა. 7 წლამდე ვერცერთმა ექიმმა ვერ დასვა დიაგნოზი. როდესაც კლინიკაში გაირკვა, ექიმმა მითხრა: შენი შვილი 2 წელიწადში ან ვერ გაივლის, ან დაიღუპება. კლინიკის ეზოში გამოვედი და ვეღარ ვხედავდი”, — ყვება ლიკა.

16 წლის გიგი ასე ახსნის დედას: „თუ რამე მომივა, არ იტიროო.”

40-დღიანი პროტესტის შედეგად მიღწეულია ბავშვების ანალიზების სახელმწიფო დაფინანსება. საზოგადოების მხარდაჭერით 2 მილიონ ლარამდე შემოწირულობა მოგროვდა. მაგრამ მთავარი მოთხოვნა — წამალი — ჯერ კიდევ მოსაპოვებელია. ბოლო ორ წელიწადში სამი მოზარდი გარდაიცვალა.

„არსებობს წამალი და მინდა ჩემმა შვილმაც მიიღოს. არ მესმის, რატომ გვეწინააღმდეგებიან”, — ამბობს ლიკა.