ანა აშვეთია ქუთაისიდანაა, ოჯახის სითბოში გაზრდილი, ინტროვერტი გოგო, რომელმაც ბალეტი ომის წლების სიბნელეში გაიოცნება და 2000 წელს მოულოდნელად „ყველაზე ლამაზი გოგო” გახდა. დღეს ის სამედიცინო სფეროში მუშაობს, 22 წლის ქალიშვილი ჰყავს — მომავალი ფსიქოლოგი — და ამბობს, რომ პირადი ცხოვრება მას „ძალიან პირად სივრცედ” დარჩა.

ბავშვობა ომის წლებში

„ეს იყო აფხაზეთისა და სამოქალაქო ომების პერიოდი — ქვეყანაში ბევრი რამ გვაკლდა: შუქი, წყალი, სიმშვიდე. მაგრამ ჩვენს სამზარეულოში ყოველთვის ანთებული შეშის ღუმელი იდგა, ზედ ყოველთვის — ჩაიდანი. ახლობლები, მეზობლები, მეგობრები — ყველა იკრიბებოდა. ცხოვრება გრძელდებოდა.”

ბალეტი ბავშვობის ოცნება იყო. „გამიყვანეს კიდეც, მაგრამ იმ წლებში დარბაზში არც გათბობა იყო, არც სინათლე — ოცნება გზაში დარჩა. სიყვარული კი დღემდე ჩემში ცხოვრობს.” მოსკოვში გადავიდა შვიდი კლასის შემდეგ, რვა კლასი ფრიადზე დაასრულა.

„სასოებ კონკურსი?” — „წადი, სცადე”

2000 წლის ზაფხულში ქუთაისში ჩამოსული ანა ოჯახის ახლობლების დაჟინებულ თხოვნაზე „მის საქართველოში” ჩაწერა. „სიმართლე გითხრათ, საკუთარ თავს ამ სამყაროში ვერ წარმოვიდგენდი.” გამარჯვებამ ყველაფერი შეცვალა — მზადება „მის ევროპისთვის” დაიწყო: ინგლისური, ვარჯიში, ფოტოსესიები.

„ყველა ყურადღება ჩემზე იყო, მაგრამ შინაგანად ისევ ის ჩუმი გოგო ვიყავი. წიგნები, ფიქრი, საკუთარ თავთან დიალოგი — ეს ჩემი სამყარო იყო.”

„სიყვარული მაშინ გამოჩნდა, როცა ყველაფერი დაგეგმილი იყო”

„მის ევროპისთვის” ემზადებოდა, როცა გაჩნდა ადამიანი, რომელმაც ხელი მთხოვა. „მეც, ცოტა ზღაპრის გმირივით, ბედნიერად დავუქნიე თავი. ასე რადიკალურად შევცვალე ჩემი ცხოვრება.”

დღეს ანა სამედიცინო სფეროში მუშაობს. ქალიშვილი 22 წლისაა, ფსიქოლოგიას სწავლობს. „ჩემი ცხოვრება თავისი ტკივილებითა და სიხარულით ძალიან პირად სივრცედ დარჩა ჩემთვის,” — ამბობს ის.

„ყველაზე მთავარი თვალით უხილავია” — „პატარა უფლისწულის” ეს სიტყვა ბავშვობიდან მოაქვს — „მაშინ ბოლომდე ვერ ვაცნობიერებდი, რატომ, მაგრამ მთელი ცხოვრება სწორედ ამ შეგრძნებით ვიცხოვრე.”